Post Description

N.a.v. onderstaand artikel  van Mart Smeets in de Varagids van deze week hier het echt allerlaatste album van Glen. 
Glen Campbell  - See You There (2013)
Voor iedereen die dit album nog niet heeft in flac. 
Geen eigen rip.

“Het heeft altijd iets tragisch als een artiest (op welk vlak dan ook) een afscheidsstuk aan de hem nog omringende wereld schenkt. De zanger/muzikant Glen Campbell deed dat met See You There. De betekenis moge duidelijk zijn. Vanaf april 2014 ligt Campbell op zijn einde te wachten in een Alzheimer-kliniek in Californië. De ziekte openbaarde zich in 2011 bij de opmerkelijke zanger-gitarist en op het bijna allerlaatste moment werden opnames gemaakt voor deze tranentrekkende schijf. 
Allerlaatste moment? Ja, Campbell moest met grote tekstbladen voor zich en geholpen door drie van zijn kinderen de teksten inzingen. Teksten herinneren werd al moeilijk voor hem. Handige producers vlooiden daar later muziek bij en zo werd See You There een buitengewone plaat.
In tamelijke armoede geboren in de staat Arkansas trok Campbell later naar het beloofde land van Californië waar hij een der meest gewilde studiomuzikanten ooit werd. Grote sterren als Frank Sinatra, The Monkees, Bobby Darin, Phil Spector en Ricky Nelson wilden, neen moesten hem bij hun opnames hebben. 
Hij had enorme hits, alle in de wat aangezette, licht zoetsappige kant van de muziekwereld. Titels? ‘Galveston’, ‘Rhine- stone Cowboy’, ‘Wichita lineman’ en ‘By the time I get to Phoenix’. Jimmy Webb was zijn muzikale maat, maar Campbell verdiende de eer van zijn hits helemaal door zijn geheel eigen wijze van zingen.
Het lag tussen country en pop in, het waren goed in het gehoor liggende liederen die alle miljoenenkrakers werden en door bijna geheel Amerika konden worden meegezongen. Zeg maar de linker vleugel van onze Arbeidsvitaminen. Omdat hij een zeer goede gitarist was gaf hij al die hits een geweldig herkenbare handtekening mee. 
Campbell bracht meer dan 70 albums uit, speelde in films en had tussen 1969 en 1972 een populaire televisieshow bij CBS: The Glen Campbell Goodtime Hour. Na een van zijn eerste hits, de van Buffy St. Marie geleende protestsong ‘Universal soldier’, zei hij in een televisie-interview dat hij helemaal niets van die slappelin- gen moest hebben die hun oproep voor militaire dienst in het openbaar ver- brandden. ‘Ze moeten die kerels ophangen,’ was zijn mening.
Politiek bleef hij bijna altijd aan de rechterkant hangen, hoewel hij ooit opmerkte een Democraat van geboorte te zijn. Campbell zong het Amerikaanse volkslied nog wel eens bij Republikeinse conventies. Hij was zwaar kerkelijk en switchte van (door zijn Schotse afkomst) ingegeven protestantisme naar een ineens in zwang zijnde kerk die ‘Messianic Judaism’ werd genoemd.
De cd die nu te koop is, ontroert. Je kent de liedjes, je herinnert je waarschijnlijk de uptempo hits, gezongen door een man met een krachtige, bepaald niet onprettig klinkende stem. Nu hoor je diezelfde man die zijn catalogus met ons doorneemt en zingt met een bijna brekende stem. Alzheimer heeft hem in haar greep. Ontsnappen is niet mogelijk. 
De dood luistert mee, kan je ook zeggen. Het laatste lied heet ‘Waiting on the coming of my Lord’. Snik. De producers, Dave Darling en Dave Kap lan hebben van deze op Surfdog (1-18012) uitgebrachte cd een waar monument gemaakt. Het best te draaien op een stille avond met wat drank in de buurt en peinzend over vergankelijkheid. Daar kan geen Knevel & Van den Brink tegenop.” 
Aldus Mart.