Post Description

Jon Gomm krijgt als kind van twee een ukelele van zijn ouders en schrijft zijn eerste nummer als hij zes jaar oud is. De ukelele wordt vervangen door een gitaar en sindsdien zijn hij en zijn gitaar onafscheidelijk. Jon's vader, een frequent concertbezoeker en muziekrecensent, neemt hem al snel mee naar optredens in hun woonplaats Blackpool. De rondtoerende muzikanten krijgen van vader Gomm vaak een slaapplaats aangeboden bij hen thuis en Jon is er dan als de kippen bij om van hen weer wat nieuws te leren op de gitaar. Zo krijgt hij persoonlijke instructies van muzikanten als Bob Brozman en Walter Trout. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Jon begint met optredens in allerlei clubs en daar de meest uiteenlopende stijlen leert. Na zijn middelbare school studeert hij Jazz aan de universiteit van Leeds. Daarna vindt Jon het tijd worden om te kijken of hij als solomuzikant een bestaan op kan bouwen. Na veel experimenteren ontwikkelt hij een stijl die uniek te noemen is; hij gebruikt zijn gitaar als een soort bongo, hij begint te experimenteren met zijn bassnaren en hij speelt ook de melodielijn. Dit alles leidt tot unieke geluiden. In 2003 neemt hij thuis een demo cd op om meer optredens te krijgen. De cd verschijnt met als titel 'Hypertensie'. Hierna gaat het snel met Jon's carrière en speelt hij op diverse grote festivals.

Nu is er dan de tweede cd, 'Don't Panic', uit. In het eerste nummer 'Waterfall' laat Jon al zijn zelf ontwikkelde technieken horen. Het is jammer dat je hem niet ziet spelen, want het is bijna niet voor te stellen hoe hij het voor elkaar weet te krijgen. Het lijkt er inderdaad op dat er iemand op een bongo meespeelt, maar het is Jon zelf die zijn gitaar tevens als slaginstrument bespeelt terwijl hij ook nog de snaren beroert. Zijn stemgeluid klinkt fragiel en is aan de hoge kant, maar past goed bij de muziek die hij maakt. Deze zelf aangeleerde techniek komt vervolgens in alle nummers op de cd terug en dat maakt hem uniek. In het instrumentale nummer 'Topeka' is het het best te horen hoe goed het gitaarspel van Jon is. Werkelijk briljant.

Ik moet wel zeggen dat de muziek die Jon maakt niet echt makkelijk is om naar te luisteren. Zeker geen cd die ik op zou zetten als ik visite heb, maar meer om iemand eens iets te laten horen wat iemand met een gitaar allemaal nog meer kan doen. De genialiteit van Jon zal dan ook zeker niet leiden tot hoge verkoopcijfers van deze cd. Maar mensen die Jon 'live' hebben zien spelen zullen zeker tot aankoop over gaan, al is het alleen maar om thuis nog eens terug te kunnen luisteren naar wat zij net gezien, gehoord en beleefd hebben.