Post Description

Joe Dassin - 41 Succès (2CD)




* Tracklist CD 1

01. L'ete Indien
02. La Fleur Aux Dents
03. Marie-Jeanne
04. Les Champs Elysees
05. Et Si Tu N'existais Pas
06. Il Faut Naitre A Monaco
07. A Toi
08. Ca Va Pas Changer Le Monde
09. L'equipe A Jojo
10. Salut Les Amoureux
11. Les Dalton
12. Si Tu T'appelles Melancolie
13. Le Moustique
14. L'amerique
15. La Demoiselle De Deshonneur
16. Siffler Sur La Colline
17. Mon Village Du Bout Du Monde
18. Guantanamera
19. Le Cafe Des 3 Colombes
20. Bip-Bip
21. Dans Les Yeux D'emilie 

* Tracklist CD 2

01. Le Dernier Slow
02. Cecilia
03. Comme La Lune
04. Katy Cruel
05. C'est La Vie Lily
06. Le Chemin De Papa
07. Dans La Brume Du Matin
08. Le Portugais
09. Excuse Me Lady
10. Le Petit Pain Au Chocolat
11. Blue Country
12. Sorry
13. Il Etait Une Fois Nous Deux
14. Salut
15. La Bande A Bonnot
16. Happy Birthday
17. Viens Voir Le Loup
18. Billy Le Bordelais
19. Vade Retro
20. The Guitar Don't Lie

*** Joseph Ira "Joe" Dassin (New York, 5 november 1938 - Tahiti, 20 augustus 1980) was een Frans-Amerikaanse zanger en componist.

Dassin werd geboren in New York als zoon van Jules Dassin, een joodse filmregisseur, en Béatrice Launer, een succesvolle violiste. Hij groeide op in New York en Los Angeles. Jules Dassin werd vanwege zijn banden met de communistische partij op een zwarte lijst geplaatst. Hierdoor werd hem het werken in de Verenigde Staten onmogelijk gemaakt. Dit was voor Jules Dassin de reden om in 1950 met zijn gezin naar Europa (Engeland, Frankrijk en Zwitserland) te verhuizen.
Na het afsluiten van zijn studie aan het Institut Le Rosey in Zwitserland keerde Joe Dassin in 1957 terug naar de Verenigde Staten om aan de University of Michigan etnologie te studeren. Joe was niet alleen heel intelligent en veelzijdig, maar net als zijn moeder, ook heel muzikaal. Hij speelde diverse instrumenten, zoals piano, gitaar en banjo, en was een groot bewonderaar van Georges Brassens. Om tijdens zijn studie wat extra geld te verdienen zong hij op zaterdagavonden met een franse vriend in cafés.
Na het behalen van zijn masterdiploma in juni 1963 verhuisde Dassin weer terug naar Frankrijk om als technicus voor zijn ondertussen zeer beroemde en succesvolle vader te gaan werken. Ook speelde hij als acteur in diverse films. In december 1963 leerde hij Maryse Massiera kennen tijdens een feest dat georganiseerd werd door Eddie Barclay. Een week later nodigde Joe haar uit om een weekend samen door te brengen en vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk. Ze trouwden op 18 januari 1966. In 1973 leek het erop als de kinderwens van Joe en Maryse vervuld zou worden, maar na een moeilijke zwangerschap werd op 12 september 1973, tweeëneenhalve maand te vroeg, hun zoontje Joshua geboren met een gewicht van slechts 900 gram. Hij overleed vijf dagen later. Maryse schreef in haar mooie biografie over Joe: “Joe had zoveel plannen voor zijn zoon. Hij had een enorm verdriet dat leidde tot een depressie.” (Joe Dassin: inconnu et fascinant, Maryse Grimaldi en Jacques Plait, 2010; herziene uitgave van Cher Joe, 1987). Ondanks al hun inspanningen en diverse nieuwe projecten, zoals het bouwen van hun huis in Feucherolles, eindigde hun huwelijk in een echtscheiding die op 5 mei 1977 werd uitgesproken.
Op 14 januari 1978 trouwde Joe in Cotignac met de zeven jaar jongere Christine Delvaux (1945-1995), die hij enige tijd eerder had leren kennen. Zij kregen twee zoons, Jonathan (14 september 1978), en Julien (22 maart 1980). Hun relatie was echter zo slecht geworden dat Joe kort na de geboorte van Julien een echtscheidingsprocedure opstartte. Na een bittere strijd kreeg Joe in juni 1980 de voorlopige voogdij over zijn kinderen. De definitieve uitspraak van de echtscheiding was gepland voor september 1980, maar deze vond niet plaats door het overlijden van Joe op 20 augustus 1980.

Maryse Massiera, Joe’s eerste vrouw, had een vriendin, Catherine Regnier, die voor de in 1964 geopende Franse vestiging van CBS werkte. In datzelfde jaar vroeg Maryse aan Catherine om een door Joe gezongen liedje, Freight Train, op een plaat te laten zetten om deze aan Joe voor zijn verjaardag te geven. CBS hoorde de plaat en bood Joe onmiddellijk een contract aan, dat Joe na enige aarzeling op 26 december 1964 tekende. Dit zou het begin worden van een uiterst succesvolle carrière die voortijdig eindigde met zijn dood op 41-jarige leeftijd op 20 augustus 1980. Na grote successen zoals Les Dalton, Marie-Jeanne (oorspronkelijk geschreven en gezongen door Bobby Gentry), Siffler sur la colline, Les Champs Élysées, L’Amérique en Ça va pas changer le monde zouden er nog vele volgen. Joe Dassin bracht gedurende zijn carrière meer dan 300 liedjes uit in het Frans, Engels, Duits, Spaans, Grieks en Russisch, talen die hij vloeiend sprak. Zijn belangrijkste succes werd echter L’été indien, de grootste zomerhit ooit, die in mei 1975 werd uitgebracht en alle verkooprecords van CBS zou overtreffen. Onmiddellijk hierna slaagde CBS erin om Joe Dassin opnieuw een contract met hen te laten tekenen, dit keer voor een periode van vijf jaar (1975-1980). Dit werd zijn laatste contract dat hem vooral de laatste twee jaar lichamelijk en geestelijk uitputte. Tijdens zijn optreden op 12 juli 1980 in het Port Canto in Cannes kreeg Joe een hartinfarct. Hij werd naar het Amerikaanse ziekenhuis in Neuilly gebracht waar hij twaalf dagen op de intensive care afdeling werd verpleegd. Om te herstellen reisde hij met zijn twee zoontjes Jonathan en Julien, zijn moeder Bea en enkele vrienden op 16 augustus naar Tahiti. Daar kreeg hij op 20 augustus 1980 tijdens een lunch met zijn familie en vrienden de laatste en fatale hartinfarct.
Joe Dassin werd begraven in het Hollywood Forever Cemetery in Hollywood. ***

* Download Link : http://www.nzbindex.nl/release/94632452/Joe-Dassin-41-Succes-2CD-Joe-Dassin-41-Succes-2CD.nzb