Post Description

In 2004 leverden Justin Rutledge And The Junction Forty uit Toronto met "No Never Alone" één van de allermooiste platen van het jaar af. Wat Rutledge And Co. op dit debuut laten horen is namelijk van zeldzame klasse. Donkere, melancholieke alt country songs staan centraal op deze cd, een cd die vooral met "Heartbreaker" van Ryan Adams werd vergeleken, maar net zo makkelijk de vergelijking met de beste platen van Neil Young, Townes van Zandt of Gram Parsons wist te doorstaan. Vorig jaar verscheen de opvolger, "The Devil On A Bench In Stanley Park" (2007), van het zo bewierrookte debuut. En ook deze plaat staat weer vol met vaak wat weemoedige alt-country. Misschien net wat lichtvoetiger dan het erg donkere "No Never Alone", maar het blijft muziek die overloopt van melancholie. De alt.country/Americana scène is al vol verwachting over wat zijn derde album gaat brengen. En dat is veel. Want al vanaf de eerste beluistering zijn we weer diep onder de indruk. "Man Decending" verschilt nauwelijks van de voortreffelijke voorgangers, maar op deze van intimiteit en eenvoud bulkende album duikt de zingende en tekstdichtende Canadees nog net even een stukje dieper in het melancholische ballenbad, waardoor je rustig kan stellen dat dit zijn manifest is. Gemixed door Darryl Neudorf (Neko Case, New Pornographers) en gemastered door Peter Moore (Lucinda Williams, Cowboy Junkies), bewandeld Justin hier ook andere paden: Weelderig geïnstrumenteerd (gitaren, pedal steel, piano, weissenborn, harmonica, viool, cello en banjo) en aangenaam poëtisch verhaalt hij in tien intieme songs, teksten uit "Man Descending", de gelijknamige verhalenbundel van de Canadese schrijver Guy Vanderhaeghe. Door het inschakelen van een heel bataljon gastmuzikanten is de muzikale begeleiding niet alleen stemmig, maar ook zeer afwisselend. Zijn emotievolle stem doet de rest, hier en daar bijgestaan door vocalisten weet Rutledge wederom te ontroeren met het ene na het andere prachtliedje. Ik hou gewoon van hoe Justin's stem zo prachtig samen gaat met die van Nova Scotia's Catherine MacLellan in "The Wire" of de song "Greenwich Time", hier met vocale toevoeging van Jim Bryson, is dit wel het absolute hoogtepunt. Elk nummer volgt een verschillend karakter en de vragen waar die persoon mee worstelt. Zo ook in het piano gedreven "A Penny for the Band" met vocale inbreng van Ron Sexsmith. In songs als "Everyone's in Love" en het zeer emotionele "Alberta Breeze", met hier vocale backing van Hawksley Workman, staat Rutledge volop in de spotlight, maar weet op het juiste moment zich te verdringen in de achtergrond om de band de mogelijkheid te bieden deze songs op een mooi instrumentale manier te beëindigen. Al deze vocalisten gaven Rutledge de ideale backing om zijn songs, die hij nog steeds aan een literair infuus legt, van de nodige melancholie te voorzien. Songs waarin hij de rustig, maar ook de meer donkere ‘heartworn highways’ bewandelt. Mogen wij nogmaals deze unieke singer songwriter van harte bij u aanbevelen? "Man Decending" zal u niet teleurstellen. Maybe een jaarlijstplaat?