Post Description

Sparks is de naam van de Amerikaanse band waaronder de gebroeders Ron (1948, Culver City) en Russell Mael, (1953, Santa Monica) al decennia verschillende stijlen muziek uitbrengen. Sommige bronnen vermelden hun geboortedata als respectievelijk 1945 en 1948 maar zelf houden de Maels, die opvallend gesloten zijn over hun privéleven, het bij de eerstgenoemde jaartallen. Ook helpen ze bijvoorbeeld, nadat ze eenmaal zijn doorgebroken het gerucht de wereld in dat ze de zonen van Doris Day zouden zijn en hun achternaam dus feitelijk Day is. Dit is onzin. Een bekende uitspraak van Russell is dan ook; "We are notorious liars".Hun allereerste opname samen is een wat surreëel klinkend nummer genaamd "Computer Girl" uit 1966 dat nooit officieel wordt uitgebracht maar in een Japanse semi-biografie uit 2006 wordt bijgeleverd op cd. Beide broers studeren in de tijd nog aan de UCLA te Los Angeles en voordat men zich volledig op de muziek richt is Ron Mael actief als fotograaf. Pas in 1967 besluit hij zich permanent te voegen bij de band Halfnelson van broer Russell. Eerdere incarnaties van Halfnelson, zonder Ron als permanent bandlid, zijn Moonbaker Abbey en Urban Renewal Project, waar nooit opnamen mee zijn gemaakt. Ron Mael, (toen nog Ronnie), is keyboardspeler en de belangrijkste componist van de groep; hij valt op door zijn op Adolf Hitler en Charlie Chaplin gelijkend snorretje en zijn stoïcijnse mimiek. Zelf verwerpt hij iedere vergelijking met Hitler. Russell is de zanger en valt op door zijn hoge kopstem (falsetto), die in het grootste succesnummer "This Town Ain't Big Enough For Both of Us" moeiteloos naar een hoge d glijdt; beiden leveren in de tijd nog nummers aan maar die rol zal snel worden overgenomen door Ron. Om financiële redenen zal in een later stadium ieder nummer worden toegeschreven aan Ron en Russell Mael maar is de ware componist vrijwel altijd Ron Mael.Na het uiteenvallen van Urban Renewal Project plaatsen de Maels een oproep voor een gitarist op het prikbord van hun universiteit en ene Earle Mankey reageert. Mankey is weliswaar geen fantastische muzikant maar blijkt een waar talent te zijn in opnametechnieken en men begint met het schrijven en opnemen van avant-gardeachtige nummers. Een demo-album wordt opgenomen in 1969, met de hulp van Surly Ralph Oswald op bas en John Mendelsohn op drums. Door de regelmatige afwezigheid van Oswald speelt Russell Mael op de meeste van de 12 nummers de basgitaar. Bij gebrek aan een fatsoenlijk drumstel wordt gebruikgemaakt van kartonnen dozen en Earle Mankey kan zich uitleven in allerlei merkwaardige opnametechnieken die het album een bijzonder interessant en opvallend geluid meegeven.In 1975 brengt Sparks het derde album voor Island uit; het experimentele "Indiscreet", dat geproduceerd wordt door Tony Visconti. Het wordt in eerste instantie minder goed ontvangen, maar kent nog wel twee kleine hitsuccessen: "Get in the Swing" en "Looks Looks Looks", het laatste dat qua sound en arrangementen sterk doet denken aan de jaren 20. In retrospectie wordt het album beter gewaardeerd en tot hun klassiekers geschaard.Eind jaren zeventig verkeert rock in een impasse. Symfonische rock en hardrock voldoen niet meer, dus velen keren zich tot rhythm and blues, terwijl de jongeren de punk en new wave omarmen. Sparks voelt zich meer aangetrokken tot de Duitse avant-gardistische elektronische muziek van Tangerine Dream, Klaus Schulze, Can en Kraftwerk.
Zoals al eerder zijn de Maels op zoek naar een nieuwe richting, de Arista-demo is niet interessant genoeg en een radicale ommezwaai is nodig. "I Feel Love" van Donna Summer is in 1977 uitgekomen en de Maels raken geïnteresseerd in de man achter het geluid; Giorgio Moroder.In november 1981 geven Sparks voor het eerst sinds 1976 plotseling weer wat concerten. België wordt aangedaan maar van de zes geplande concerten worden er drie afgelast vanwege te weinig belangstelling. Ter ondersteuning wordt live gebruikgemaakt van de keyboardspeler Jim Goodwin.Het album "Gratuitous sax and senseless violins" uit 1994 betekent een terugkeer naar de popmuziek, deze keer in het genre der Europese elektropop. In Duitsland wordt een grote hit gescoord met "When do i get to sing my way" en "(When I kiss you) I hear Charlie Parker playing"; ook in het Verenigd Koninkrijk en Nederland zijn deSparks weer even aanwezig in (de onderste regionen van) de hitlijsten.Het album "Lil' Beethoven" uit 2003 is een radicale ommekeer. De nummers zijn quasi-klassiek gearrangeerd en de teksten kenmerken zich door eenvoud en herhaling. Het album wordt in de pers omschreven als geniaal. Het opvolgende (20e!) album "Hello young lovers" (2006) bouwt dit concept verder uit. Opnieuw is de pers enthousiast; commercieel succes blijft echter uit. In Londen pakken de broers in de zomer van 2008 flink uit door twintig avonden lang op te treden met de muziek van al hun albums.