Post Description

Een beetje een misleidende titel eigenlijk, die 'Say my name': wij koppelden het spontaan aan de hit van de r&b-diva's van Destiny's Child en vermoedden dan ook in hoofdzaak afgetrainde wespentailles en perfect gemaquilleerde snoetjes te horen vertellen over hun way to the top. Niets is echter minder waar: regisseur Nirit Peled ging voor zijn documentaire op zoek naar de oorsprong van de vrouwen in de hiphop en leidt ons gedurende 73 boeiende minuten van de Bronx naar Londen en terug. En tijdens die tocht passeren zowel ongemeen knappe ebbenhouten dames de revue als een blanke holebi-rapster met kortgesneden kopje en een Afro-Amerikaanse die ooit mee aan de wieg van het genre stond, maar intussen al het hele gamma aan geestesverruimende producten heeft uitgeprobeerd.

Aardig wat bekend vrouwvolk trouwens voor wie hiphop een beetje heeft gevolgd in het voorbije decennium: Jean Grae bijvoorbeeld, maar ook Estelle, Rah Digga, MC Lyte en Erykah Badu. Van elke soort wat dus: Badu en Estelle sluiten misschien nog het dichtst aan bij de melodieuzere r&b-buurvrouwen van de hiphop, terwijl Rah Digga en Jean Grae vaak rauwer klinken dan het merendeel van hun mannelijke collega's. En dan zijn er ook nog Roxanne Shante en Monie Love: de vrouwelijke emcees van het eerste uur, ergens midden de jaren tachtig.

Ook qua aangesneden thema's zit het wel snor - al vallen er weinig verrassingen te noteren: uiteráárd gaat het in de documentaire over de oneerlijke strijd tegen de veel populairdere mannelijke emcees. Vanzelfsprekend komen de kontzwierende halfnaakte dames aan bod die te pas en te onpas in hiphopclips opduiken. En natuurlijk: hiphop is al altijd de stem van de minder gegoede klasse geweest, die in een struggle for life een noodkreet laat horen. Maar toch slaagt Peled erin om de aandacht van de kijker vast te houden: doordat de dames in kwestie zo openhartig zijn over hun problemen, hun niet zo nette verleden en hun immens zware tegenslagen.

Toch is het geen film vol kommer en kwel: de muziekliefhebber kan ook meer dan geregeld mee zitten te hoofdknikken, hetzij bij freestyles, hetzij bij live footage of bij de soundtrack onder de beelden. En die liefhebber kan beseffen: er is meer in hiphop dan enkel Kanye, Eminem en 50. Meer dan de pose alleen: voor sommigen is het dat touw waarlangs ze zich uit de vergeetput trachten te hijsen. In die zin is deze documentaire eigenlijk perfect materiaal voor een educatieve lesnamiddag. Verhelderend, uit het universele leven gegrepen en nog eens cool bovendien.