Post Description

We hebben hem in de film allemaal aan het sterfbed van Mozart zien zitten: Antonio Salieri, de stikjaloerse componist die de geniale noten zat neer te pennen van een Requiem dat ternauwernood aan de dood kon worden ontrukt. Pakkend beeld, al klopte het van geen kant. Maar dertien jaar later, in 1804, zat Salieri wel degelijk over een Requiem gebogen. En niet zomaar een: hij schreef het alvast voor zijn eigen uitvaart, die overigens pas in 1825 zou plaatsvinden. Je mag aannemen dat een componist er in dat geval extra werk van maakt. Bij het koor en orkest van de Gulbenkian Foundation uit Lissabon merk je daar weinig van. Misschien heeft dirigent Lawrence Foster zich in slaap laten sussen door een paar archaïsche, barokke, inderdaad niet zo geniale passages. Maar het droeve mineur waarmee Salieri zijn Requiem begint, de mitraillerende strijkers, de pauken en trombones - ze doen vermoeden dat hij voor zijn laatste afscheid meer theater in de zin had dan Foster en zijn Portugezen ons willen laten geloven.

Wat mij betreft de (voorlopig) de laatste Salieri. 

Veel plezier ermee..