Post Description

Kaal. Spaarzaam. En kwetsbaar. The Rooftop Recordings van David Philips is een jankend mooie plaat in al zijn soberheid. Verwacht geen volledige band, jumpblues, gierende gitaren of benauwende bas. Met alleen een gitaar en sporadisch een mondharmonica fluistert en ontroert David Philips zich door twaalf eigen nummers. Maar juist in al dat kleins schuilt iets groots: die van een breekbare kippenvelplaat.

Ik heb een zwak voor bluestroubadours: singer/songwriters die alleen bewapend met een gitaar en mondharmonica het publiek meeslepen in hun bluesodyssee. Verhalenvertellers die met hun songs de pijn en vreugde van het leven vertolken. Kris Dollimore is daar een voorbeeld van. Bas de Haan ook. En aan dat rijtje kan zeker David Philips toegevoegd worden.

David Philips is een Engelse singer/songwriter. Zijn debuutcd Heal Yourself alone schreef en produceerde hij zelf, daarbij bijgestaan door Caspar St Charles op drums en Abel Boquera op keyboards. The Rooftop Recordings is zijn tweede cd en is evenals zijn debuut ook door hemzelf geschreven en geproduceerd. Het verschil deze keer is het ontbreken van begeleiding: het is alleen Phillips. Zoals hij het zelf zegt: 'De nummers zijn gestript tot de essentie: alleen mijn stem, een gitaar, een beetje mondharmonica nu en dan en misschien wat voetenstampen. Geen overdubs, alles is in een take opgenomen.'

De titel van de plaat is makkelijk verklaarbaar: het album is opgenomen in Phillips dakappartement in Barcelona. Het temperament van deze stad is subtiel aanwezig op de plaat. Niet zozeer in de achtergrondgeluiden, maar wel in de warmte, sfeer en emoties van de songs.

You Didn't Make Me broeit en schroeit door de relatief vrolijke melodie en de bitterzoete tekst over een onmogelijke liefde. 'But now I look in to the past and I understand at last / Why you took my heart and you put it to one side.' En ook in When I'm Drunk schuurt de hartstocht op het randje van pijn: 'It's 3 in the morning and my phone call it wakes you again / I swear it's the last time, but next week there's more of the same.' Wegvluchten voor de onrust en de liefde kan niet: 'There's something about this place / Got me tied up, gagged and bound (in Tied up, gagged and bound) en 'I've been stuck down here in this hole too long' (in Mountain to climb). En dat David Phillips het daarom ook soms niet meer weet, blijkt wel uit So what am I, een gejaagde blues die gespeeld wordt zoals de tekst is: op de vlucht, wegrennend voor de twijfel.

Phillips heeft een stem die in de ene song berustend klinkt en in het andere gepijnigd. Juist door het ontbreken van een band komen de nummers nog sterker uit de verf. Door de spaarzame begeleiding is de warmte en emotie van de nummers bijna voelbaar door de luidsprekers heen. Kaal. Kippevel. Kwetsbaar. En jankend mooi.