Post Description

Robert Long - Het Allerbeste Van Robert Long

Tracklist :

01 Last Seven Days 4:18
02 Let Us Try 3:17
03 Kalverliefde 3:45
04 Het Leven Was Lijden 2:40
05 Jezus Redt 3:15
06 Thorbeckeplein 3:36
07 Beschaafde Tango 3:07
08 Moederziel Alleen 3:40
09 De Letter K 3:32
10 ... Zei M'n Moeder Altijd 3:00
11 Iedereen Doet 't 3:17
12 Zal Ik Ook ... 2:25
13 Heeft Een Kind Een Toekomst 4:23
14 Omspres 6:30
15 Gek He 4:07
16 Nooit Meer Warm Of Koud 5:03
17 Ailofjoeso 4:00
18 Vanmorgen Vloog Ze Nog 5:06 [met Simone Kleinsma / Martine Bijl / Robert Paul]
19 Strepen 4:27
20 Nul-Zes 2:16
21 Kijk 1:42

*** Robert Long, pseudoniem van Jan Gerrit Bob Arend (Bob) Leverman (Utrecht, 22 oktober 1943 - Antwerpen, 13 december 2006) was een Nederlands zanger, schrijver, componist, cabaretier en televisiepresentator.

Long werd geboren in Utrecht, maar groeide op in Ederveen. Zowel hij als zijn gescheiden moeder kwamen regelmatig in aanvaring met de veelal orthodox-protestante dorpsbewoners. Dat werd er niet beter op toen Long openlijk voor zijn homoseksuele geaardheid uitkwam. De weerstand die zijn levensstijl in zijn omgeving opriep, werd uiteindelijk de drijfveer voor zijn artistieke verzet. Hij uitte deze periode in het album Homo sapiens met gelijkluidende titelsong en het liedje Perebloesem op het album Nu.

Na een korte carrière als etaleur bij HEMA ging Long als artiest optreden. Onder de artiestennaam Bob Revvel richtte hij in 1963 de band The Yelping Jackals op. In 1967 stapte hij over naar de band Gloria, later Unit Gloria. Zijn Engelstalige repertoire had, zeker in het licht van wat er allemaal nog komen zou, een betrekkelijk onschuldig karakter. De grootste hit van Long bij Gloria was The Last Seven Days. Vanaf 1971 zong hij solo onder zijn definitieve artiestennaam Robert Long (een naam die verwijst naar zijn lengte van 1.92 meter), al bracht hij in 1973 nog een Engelstalige single uit onder de naam Michael Hirschmann. Toen Long bij Unit Gloria vertrok, werd zijn rol daar overgenomen door zangeres Bonnie St. Claire.
In 1975 werkte hij mee aan het satirisch theaterprogramma Scherts, satire, songs en ander snoepgoed met Dimitri Frenkel Frank, Jenny Arean en Jérôme Reehuis.

Aanvankelijk zong hij in het Engels, maar al snel stapte hij over naar zelfgeschreven, Nederlandstalige liedjes. Deze liedjes kenmerkten zich door hun maatschappijkritische teksten, waarin met ironie de Amerikaanse politiek en de Nederlandse maatschappij behandeld werden. Longs solocarrière kwam maar moeizaam van de grond. Pas toen hij een langspeelplaat maakte met Nederlandse teksten, steeg hij in korte tijd naar de hoogste regionen van de albumhitparades. Van zijn eerste Nederlandstalige album Vroeger of Later (1974) werden uiteindelijk meer dan een half miljoen exemplaren verkocht en het behoorde achtereenvolgens 118 weken bij de best verkochte albums, waarvan drie keer op de eerste plaats. Ook van zijn tweede album Levenslang gingen er enkele honderdduizenden over de toonbank. In 1977 ontving hij de eerste van zes Edisons.

In zijn liedjes verwoordde Long het onbehagen dat onder grote groepen jonge mensen leefde. Hij was vóór het milieu en tegen het kapitaal. Zijn felste teksten waren echter gericht tegen de kerk, de paus en Jezus Christus zelf. Wie Vroeger of Later op de draaitafel legde, hoorde naast romantische liedjes over liefde en homoseksualiteit ook afkeuring tegen alles wat christelijk was zoals het bekende Jezus Redt.
Het succes gaf Long vleugels en zijn provocaties werden openlijker en venijniger. Samen met Leen Jongewaard maakte Long in de jaren tachtig een serie van drie theaterprogramma's: Duidelijk zo!? (1980), Tot hiertoe (heeft de Heere ons geholpen) (1982) en En het bleef nog lang onrustig in de stad (1983). Het duo trok ten strijde tegen 'burgerlijkheid en calvinisme'. Woedende reacties vanuit vooral de hoek van orthodoxe protestanten zoals de SGP, de EO en haar achterban maar ook vanuit katholieke kringen, stimuleerden Long alleen nog maar meer. Ook het 'evangelisten-echtpaar' Lucas en Jenny Goeree kreeg ervan langs. Omdat hij weer soloprojecten wilde gaan maken, kwam er na de derde voorstelling met Jongewaard een einde aan hun samenwerking. Leen Jongewaard betreurde dat zeer.
Halverwege de jaren tachtig scoorde Long met de single Iedereen doet 't een top 10-hit in Nederland. Zijn albums bleven ook goed verkopen. In 1984 kreeg hij een Gouden Harp.

Long kreeg op 8 september 2005 een hartinfarct en werd hiervoor gedotterd in het Academisch Medisch Centrum te Amsterdam. Later dat jaar, op 6 december 2005, trouwde Long met zijn Belgische vriend en manager Kristof Rutsaert (1972). De voltrekking van het huwelijk werd in het gemeentehuis van Baarle-Nassau uitgevoerd door Gerard Cox, een goede vriend van Long. Speciaal voor het huwelijk was Cox de week ervoor in Breda beëdigd als ambtenaar van de burgerlijke stand.
Op 11 december 2006 werd bekendgemaakt dat Long terminaal ziek was en nog zeer kort te leven had. Begin december was hij met een ernstige vorm van buikvlieskanker in een ziekenhuis opgenomen. Hij kreeg chemotherapie maar dit werd vrij snel weer afgebroken nadat bleek dat de kuur niet aansloeg. Robert Long overleed op 63-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Antwerpen. Hij is op 23 december 2006 begraven in een zandgraf op de Haagse rooms-katholieke begraafplaats Sint Petrus Banden, niet ver van de arcade, waar ook zijn goede vriend Dimitri Frenkel Frank begraven is. Op het grafmonument staat een beeld van de Vlaamse kunstenaar George Minne (1866-1941) een "geknielde jongeling", waarvan het oorspronkelijke ontwerp gebruikt is voor een fontein in Gent; ook is er de zin te lezen die Long zelf uitkoos in zijn lied Grafschrift: "Iemand, in elk geval één, heeft er van hem gehouden". ***

* Download Link : http://www.nzbindex.nl/release/102212503/Robert-Long-Het-Allerbeste-Van-Robert-Long-Het-Allerbeste-Van-Robert-Long.nzb