Post Description

Ian Dury & The Blockheads - Sex & Drugs & Rock & Roll (Greatest Hits) (2CD)



* Tracklist CD 1

01. Hit Me With Yo­ur Rhythm Stick­ (03:41)
02. Wake­ Up And Make Lo­ve With Me (04:­21)
03. Sex And D­rugs And Rock ‘­N’ Roll (03:08)­
04. Sink My Boat­s (04:18)
05. Hon­eysuckle Highwa­y (04:48)
06. Yes­ & No (Paula) (­03:06)
07. Over T­he Points (04:0­9)
08. Sweet Gene­ Vincent (03:36­)
09. Blackmail M­an (02:16)
10.­ Y­ou’re My Baby (­03:29)
11. Inbet­weenies (05:17)­
12. Manic Depre­ssion (Jimi) (0­3:49)

* Tracklist CD 2

01. Reason­s To Be Cheerfu­l Part 3 (04:43­)
02. Superman’s­ Big Sister (02­:48)
03. Don’t A­sk Me (03:17)
04. Geraldine (03­:37)
05. The Pas­sing Show (04:2­4)
06. Mischief ­(03:34)
07. Cack­a Boom (04:49)
08. I’m Partial ­To Your Abracad­abra (03:15)
09. Pardon (02:39)­
10. Waiting For­ Your Taxi (02:­50)
11. Heavy Li­ving (05:08)

*** Ian Dury (Harrow, 12 mei 1942 Londen, 27 maart 2000) was een Brits zanger, liedjesschrijver en bandleider. Hij is vooral bekend als oprichter en voorman van de Britse band Ian Dury & The Blockheads .

Dury richtte met diverse ex-Kilburns The Blockheads op en werd door de in opkomst zijnde punkgeneratie als een antiheld onthaald. In 1977 tekende hij een contract bij het toen net gestarte Stiff Records.
Aan het eind van dat jaar verscheen het debuutalbum New Boots & Panties waarvan de eerste single Sex & Drugs & Rock ’n Roll begin 1978 een grote hit werd die in minder dan drie minuten (en in vier woorden) aangaf waar het uiteindelijk in de muziek (en dus in het leven) om draait.
De opvolgende singles waren What A Waste (later gesampled in Can I Kick It ? van A Tribe Called Quest) en Hit Me With Your Rhythm Stick, een vrolijk nummer met een opmerkelijke tekst, aangezien Dury de enige is die rhythm stick op Ich liebe dich wist te laten rijmen. Wederom had hij een grote hit te pakken; nr. 1 in de Engelse top 40 in november 1978.
In mei 1979 kwam de langverwachte tweede plaat uit; Do It Yourself lag in het verlengde van New Boots, maar dan met disco-invloeden; voorbeelden zijn Inbetweenies en Reasons To Be Cheerful dat in Engeland de derde plaats haalde.
In 1980 stapte pianist en gitarist Chaz Jankel op; hij verhuisde naar Californië om daar aan een solocarrière te werken. Met Mickey Gallagher en ex-Dr. Feelgood-gitarist Wilko Johnson als vervangers werd het album Laughter opgenomen waarvan Superman's Big Sister op single verscheen. Het succes van de twee voorgangers werd niet geëvenaard.
De bijbehorende tournee, met Don Cherry als gasttrompettist, bracht Ian Dury op 8 juni 1981 naar Pinkpop. Na enige concerten op Australische bodem brak hij met zowel de Bloc kheads als met Stiff.
Dury ging weer samenwerken met Chas Jankel en vroeg Sly & Robbie om zijn volgende plaat (opgenomen op de Bahama's) te produceren. Het op Polydor uitgebrachte Lord Upminster werd echter overschaduwd door een controverse rond Spasticus Autisticus, het nummer dat Dury in opdracht van Unicef had geschreven voor het Internationale jaar van de Gehandicapten; de BBC weigerde het te draaien vanwege de compromisloze tekst.

Het refrein "I'm spasticus, autisticus" was afgeleid van het antwoord dat rebellerende Romeinse gladiatoren gaven op de vraag (tenminste, in de filmversie van Stanley Kubrick) wie van hen Spartacus was; allen antwoorden met de naam van hun leider "Ik ben Spartacus" om hem te beschermen.
In 1982 tekende Dury bij Polydor en verruilde hij de Blockheads voor de Music Students. Met deze jonge band nam hij het album 4000 Weeks' Holiday (het aantal weken dat een mensenleven van 75 jaar duurt) op. Het album verscheen pas begin 1984 en werd vanwege de Amerikaanse jazz-invloeden geen succes.
Ondertussen waren de Blockheads door producer Trevor Horn gevraagd als studiomuzikanten voor het nummer Relax van Frankie Goes To Hollywood; het bleef echter bij een demoversie.
Voor de televisieserie Het Dagboek van Adriaan Mole zong Dury in 1985 het themanummer Profoundly In Love With Pandora dat in Engeland zijn laatste top 50-notering werd. Datzelfde jaar trad hij weer op met de Blockheads en was hij te gast bij Madness tijdens een Kerstconcert voor de werklozen; samen met hun grote held vertolkten de boys from Camden de Kilburns-klassiekers Rough Kids en Huffety Puff alswel hun eigen nr. 1-hit House Of Fun. Verder promootte Dury het Japanse computermerk Toshiba ("Hello Tosh, got a Toshiba").

In september 19 90 kwamen Ian Dury & The Blockheads weer bij elkaar om geld in te zamelen voor de nabestaanden van hun overleden drummer Charley Charles. In december namen ze in de Brixton Academy het live-album Warts & Audience op waarmee ze in de belangstelling van een nieuw publiek kwamen te staan.
In 1992 stonden Ian Dury & The Blockheads in het voorprogramma van het herenigde Madness tijdens de eerste van hun tweejaarlijkse Madstock-festival in Finsbury Park. Datzelfde jaar bracht Dury ook een solo-album uit (The Bus Driver's Prayer) en voor het benefietalbum Peace Together nam hij met Toni Halliday, zangeres van de indie-band Curve, een nieuwe versie op van What A Waste.
In 1994, het jaar waarin Jankel terugkeerde naar Londen, kreeg het optreden op Madstock een vervolg (zanger Suggs bedankt "Ian and his Dury") maar twee weken daarna werden de rollen omgedraaid en stonden Madne ss-leden Chris Foreman en Lee Thompson in het voorprogramma met hun eigen band The Nutty Boys tijdens drie concerten waaronder een benefiet voor het Teenage Cancer Trust.
In 1996 overleed zijn eerste vrouw Betty aan kanker en ook bij Dury zelf werd deze ziekte geconstateerd.

Vlak nadat Dury in mei 1998 bekendmaakte dat hij leverkanker had verscheen het album Mr. Love Pants dat met de Blockheads was opgenomen. De pers beschouwde het als hun beste sinds New Boots & Panties. Er werd een verrassingsconcert gegeven in het voorprogramma van Paul Weller.
Als ambassadeur van Unicef ging Dury met Robbie Williams, één van de artiesten die hij had aangemoedigd om ook lid te worden, naar Sri Lanka om de verspreiding van polio te helpen te voorkomen.
In december 1998 kwam Dury naar Nederland voor een concert in Paradiso en een speciaal project met mayonaiseschilderijen (hij werd ve reeuwigd in de producten van Calvé); Lee Thompson was aanwezig in Paradiso en vroeg Dury om mee te werken aan het nummer Drip Fed Fred dat hij had geschreven voor het comeback-album van Madness ("Wonderful"). Medio 1999 werd het duet tussen Dury en Thompson opgenomen.
Inmiddels was Dury ook woordvoerder van het kankerbestrijdingsfonds en organiseerde hij in november 1999 een veiling tijdens een windhondenrace. Samen met Madness vertolkte hij Drip Fed Fred dat na de eeuwwisseling op single verscheen en geplaybackt werd in de National Lottery Show. De BBC maakte echter bezwaar tegen de zinsregel "We'll take pity on your souls and only cap your knees " ("We zullen jullie sparen en breken enkel jullie knieën") en knipte deze weg.
Op 6 februari 2000 gaf Dury een concert in de London Forum dat wordt aangekondigd als New Boots & Panto; het was zijn laa tste want op 27 maart kwam hij te overlijden. ***

* Download Link : http://www.nzbindex.nl/release/95394656/Ian-Dury-The-Blockheads-Sex-Drugs-Rock-Roll-Greatest-Hits-Ian-Dury-The-Blockheads-Sex-Drugs-Rock-Roll-Greatest-Hits-2CD.nzb