Post Description

Telkens wanneer iemand de wereld meent te moeten melden dat de nieuwe Dylan, Elvis, Nick Drake of Cobain is opgestaan, word ik overspoeld door een forse dosis scepsis. Door de jaren heen heb ik zo een schier oneindige stoet van dwergen zien passeren die zelfs geen halve letter kregen toebedeeld in de meest summiere voetnoten van de muziekgeschiedenis. Het begrip ‘de nieuwe’ is wat mij betreft dan ook al vele decennia lang onderhevig aan een stevige betekenisinflatie. Maar héél af en toe hebben de orakels het bij het rechte eind, zij het dat het dan niet om de nieuwe dit of dat gaat, maar om pakweg de eerste Springsteen of Natalie Merchant.

Geen idee of de Canadese treurwilg Justin Rutledge ooit met de een of andere illustere voorganger is vergeleken, maar toen ik zijn debuutplaat No Never Alone voor het eerst hoorde, had ik onmiddellijk het gevoel dat we hier te maken hadden met de enige echte erfgenaam van Gram Parsons. In de stem van Rutledge hoorde ik diezelfde diepe melancholie, dezelfde weltschmerz en een gelijkluidende authenticiteit. Stuk voor stuk elementen die ervoor zorgden dat Rutledge een van de weinige muzikanten is die ik de voorbije jaren min of meer op de voet heb gevolgd, een bescheiden inspanning mijnerzijds die ik nog voor geen seconde heb betreurd.

Na drie fenomenaal mooie albums waarop de nadruk vooral op de akoestische gitaar lag, heeft Justin Rutledge een elektrische gitaar aangeschaft waarmee hij de tien nummers op The Early Widows nog meer diepgang, body en gevoel geeft dan we zijn vorige werk al het geval was