Post Description

Slaid Cleaves mag geen onbekende meer zijn voor wie de rootsmuziek wat gevolgd heeft de laatste 20 jaar. Zijn carrière begon in 1992 nadat hij het prestigieuze Kerrville Folk Festival won. In datzelfde jaar kwam zijn eerste plaat uit. Nu, ruim 20 jaar later, is dit zijn tiende plaat. Ik kan je verzekeren dat in al die platen geen enkele slechte is. En vraag je kenners naar de favoriete Cleaves plaat dan komen ze allemaal met een andere op de proppen. Dit maar om de constante kwaliteit van zijn werk te duiden.

Het strafst is hij op een podium. De eerste keer dat ik hem zag was in Bergen Op Zoom. Hij was te laat door vluchtvertragingen en de act voor hem had al wat tijd opgevuld toen hij toekwam. Nog geen halfuur later stond hij op het podium en pakte hij de zaal in. De sterkte van Slaid ligt in zijn sympathieke zelf, de verhalen die hij vertelt, zowel tussen de songs als de songs zelf. Hij bezit het vermogen je aandacht vast te krijgen en deze niet meer los te laten zolang het concert niet afgelopen is. Op zijn vorige plaat: de dubbele live “Smoke & Sorrow” wordt dit bijna helemaal vervat op een digitale schijf.

Nieuw werk is ondertussen al een vijftal jaar geleden. Op deze plaat 13 nieuwe nummers waar hij lang aan heeft kunnen schaven. Enkele nummers zijn geschreven met bevriende songschrijvers. En hij kreeg hulp van wat schoon volk op deze plaat.

De opener van de plaat is het ijzersterke titelnummer. De inspiratie kwam er bij het bekijken van foto’s uit Irak en een Vietnam vet die medeschrijver Ron Coy kende. Mooi nummer dat onmiddellijk laat horen hoe een goede verhalenverteller Slaid is. De tweede stem is van niemand minder dan Jimmy Lafave. Een klassieker. Maar hij gaat verder met het mooie liefdesliedje “Without Her” . Hier vallen de mooie gitaarpartij van producer Scrappy Jud Newcomb en de blazers van Oliver Stack op. Er staan op deze plaat ook 2 nummers die hij schreef met Rod Picott. En het zijn beide prachtnummers. “Rust Belt Fields” heeft de onvergetelijke zin “No one remembers you name just for working hard”. Het is zo’n nummer dat in je hersenpan blijft hangen. Na deze 3 nummers is het al duidelijk dat dit een topplaat is. De andere Picott samenwerking is “Welding Burns” dat stevige hand klap percussie heeft en vooral een melodie die blijft hangen.

We gaan niet alle nummers opnoemen maar zeker aanklikken als je op het net gaat luisteren: “Gone” een folkie verhaal met mooie vioolsolo. Het catchy “Whim Of Iron” of het country getinte ‘Texas Love Song” met de haast vergeten Terri Hendrix in duet.

Bij de ode aan Don Walser “God’s Own Jodeler” gaat Slaid aan het jodelen. Mooi eerbetoon. Kippenvel is gegarandeerd bij het enig mooie “In The Rain” waar hij hulp krijgt van Eliza Gilkyson op zang en Loyd Maines op gitaar. Op de afsluiter “Voice Of Midnight “ is er een bloedmooie verstilde gitaarsolo die de sfeer van het nummer bepaald.