Post Description

Het mooiste singer/songwriter album van 2014 tot nu toe (met dank aan Hankman).

 Is het echt alweer vier jaar geleden, dat John Gorka nog eens uitpakte met nieuw materiaal? Dat leek eigenlijk helemaal niet zo. Maar dat heeft allicht veel te maken met het feit, dat we 's mans laatste studioplaat, "So Dark You See", zó lang en zó intens zijn blijven koesteren. En misschien ook wel een beetje met zijn vooralsnog als eenmalig te bestempelen project samen met Lucy Kaplansky en Eliza Gilkyson. Van dat multi-getalenteerde collectiefje - Red Horse, remember? - verscheen tussentijds in 2010 immers ook nog een album.

Maar goed, nu is er, na dat zo lange intermezzo, dus "Bright Side Of Down". Gorka's inmiddels toch ook alweer twaalfde cd en - Om gelijk maar met het goede nieuws te beginnen! - naar onze bescheiden mening één van z'n beste, misschien zelfs wel z'n allerbeste überhaupt. Twaalf nummers brengt hij erop. Elf daarvan zijn eigen composities, het twaalfde een met nachtegaaltje Amilia Spicer gedeelde en met buitengewoon veel eerbied gebrachte cover van wijlen Bill Morrissey's "She's That Kind Of Mystery". Die Spicer blijkt overigens lang niet de enige getalenteerde gast(e) op "Bright Side Of Down". Ook Eliza Gilkyson en Lucy Kaplansky ("Bright Side Of Down"), Claudia Schmidt ("Procrastination Blues"), Antje Duvekot ("Really Spring") en Michael Johnson ("Holed Up Mason City") zongen graag een mondje mee. En op die manier droegen ze elk hun steentje bij tot een album, dat je wat ons betreft rustig mag omschrijven als "vintage Gorka". Heerlijke, volledig akoestisch gehouden Americana- en folkliedjes, uiteraard weer grotendeels gedragen door de zalig warm aandoende baritonstem van Gorka zelve en gezegend met uit het leven van alledag gekerfde inhouden. Gorka liet zich daarvoor ditmaal naar eigen zeggen vooral inspireren door een in Minnesota doorgebrachte winter en lente. De overgang van de ijzige diepten van die winter naar een beetje bij beetje wedergeboren aarde tijdens de eropvolgende lente vormt als het ware de rode draad doorheen "Bright Side Of Down". Al valt de scheidingslijn tussen enerzijds de seizoenen anderzijds het persoonlijke zeker niet altijd even duidelijk te trekken.

En dat levert een - Zoals hier hoger reeds even gesteld! - bijzonder hoogstaand geheel op. Een plaat zonder minpunten, maar ook zonder echte uitschieters. Heel egaal van kwaliteit eigenlijk. Prachtig van begin tot einde. En als we er toch al enkele pareltjes van tussen zouden moeten opduiken, dan zouden het wellicht de volgende liedjes zijn: het accordeongewijs met een subtiele prise cajun-gevoel opgewaardeerde en bedrieglijk opgewekt aandoende "Holed Up Mason City", het zwaar melancholische, met de dames Gilkyson en Kaplansky gedeelde titelnummer, de prachtballade "Thirstier Wind" en zeker ook het afsluitende "Really Spring". Uit dat laatste willen we je hier bij wijze van coda vooral de volgende positieve passage niet onthouden: "I will draw the world at morning, coming out of the night," zingt Gorka erin, "I will draw the world the way it is, but I'll make it feel alright." Iets om over na te denken.

Bron: http://www.ctrlaltcountry.be/Pagina1.htm#JohnGorka