Post Description

Het uit Melbourne afkomstige 72 Blues weet een perfecte spagaat te maken tussen de oerfiguurblues en de moderne, smerig klinkende rock-’n-roll-destillaten. Neem bijvoorbeeld "That Just Happened", een song die je fysiek achterover knalt. De indrukwekkendheid van het nummer schuilt echter niet in overdonderende gitaaruithalen of huilende gezangen, maar in de stem van een tandloze rivieroeverbewoner die, begeleid door een jankende gitaar, zijn licht laat schijnen op de schepping van de mens. Het door een orgel aangedreven "Harmonihum" dan weer, roept beelden op van katoenplantages tegen het paarse licht van een opkomende zon. Helemaal teruggrijpen naar het verleden doet de band echter met "Home", een song die misschien niet klinkt als een doorsnee bluesnummer, maar wel als geen ander hetzelfde melancholische gevoel weet op te roepen. Dat "Home" bij momenten doet denken aan vroeger werk van PJ Harvey zal hier wellicht niet vreemd aan zijn.

Anderzijds weet 72 Blues ook absoluut hoe het de elektrische gitaren ongenadig moet laten knallen en moet zorgen voor een ongenadige brok lawaai die de luisteraar aan de grond nagelt. De titeltrack van de plaat bijvoorbeeld, is wat je zou kunnen noemen een ’motherfucker van een song’: smerig, rauw én goudeerlijk. Met een enorme gedrevenheid en een passie die van de schijf afspat, ontvouwt 72 Blues zichzelf als een groep die de band met het verleden beter kent dan eender wie, maar die toch besloten heeft zich niet te laten leiden door verwachtingen van puristen en andere bluesfundamentalisten en gewoon eigenzinnig de best mogelijke plaat wil maken.


Tracklist:

   1.  Said I Would
   2. Supper Is Waiting
   3. My Name
   4. That Just Happened
   5. Way Down
   6. Southern Fried
   7. Lay My Burden Down
   8. Harmonihum
   9. Lawd, A Lonesome Sorry
  10. Home
  11. Gonna Get Fed
  12. Loneside My Bed
  13. Not No More